Inhorgenta 2026
Wat gaan dit soort dagen toch altijd snel voorbij. Afgelopen weekend (20 t/m 23 februari 2026) vond opnieuw de beurs Inhorgenta plaats in de Messe in München.
Een vakbeurs volledig gericht op de sieradenbranche. Zes grote hallen, ieder met een eigen thema: horloges, trouw- en bruidssieraden, fine jewellery, high jewellery en – voor mij het belangrijkste – hal C1: Carat. Voor mij én Natalie Hoogeveen, met wie ik dit weekend de beurs bezocht, was dat dé plek. Twee goudsmeden met een liefde voor alles wat glimt en schittert – dan weet je waar je moet zijn.
De hal met edelsteen- en pareleveranciers is voor mij het middelpunt van de beurs. Daar loop ik uren rond tussen de stands, kijkend, vergelijkend en afwegend wat uiteindelijk mee naar Beltrum mag.
Van ontdekken naar doelgericht zoeken
In 2023 bezocht ik Inhorgenta voor het eerst. Ik weet nog hoe overweldigend het was. Groot, veel en indrukken overal. De ene leverancier met nog mooiere edelstenen dan de andere. Waar moest ik beginnen? Er werd in 2023 zeker ingekocht, maar zonder strak plan. Het was vooral ervaren wat deze beurs voor mij kon betekenen en ontdekken hoe groot de diversiteit eigenlijk was.
In 2026 liep ik daar toch echt anders rond. Vooraf had ik uitgezocht welke leveranciers ik graag wilde bezoeken en waarom. Niet om “even te kijken wat er ligt”, maar om gericht te zoeken naar edelstenen voor mijn collecties en voor toekomstige opdrachten van klanten.
Inhorgenta is niet zomaar een weekendje weg. Het is fantastisch om te doen en samen met Natalie ontzettend gezellig, maar het is wel gewoon werk. Wat hier gebeurt, doe ik in Nederland ook wanneer ik inkoop – alleen is de schaal vele malen groter (ik denk twee voetbalvelden groot). Meer aanbod, meer leveranciers, meer keuzes en dus ook meer afwegingen en keuzestress. Hier selecteer ik de edelstenen die later in mijn atelier hun plek krijgen – in mijn eigen werk én in sieraden die ik samen met klanten ontwerp.
De heenreis – een start die anders liep
Dit jaar besloot ik met het vliegtuig te gaan, vanaf Düsseldorf, samen met collega Iris Camp van Camp & Co. Dat vliegen leek een goed plan: korter onderweg en efficiënt. Kat in het bakkie. Op tijd aankomen en op de eerste dag al knallen op de beursvloer.
Totdat halverwege de autorit het bericht binnenkwam dat mijn vlucht was geannuleerd. Geen alternatief per vliegtuig, wel per trein. Dus daar zaten we: appen, puzzelen en omboeken.
In de trein leek het even mee te vallen, totdat die bij Frankfurt kapotging. Iedereen eruit. Op zoek naar een andere aansluiting. Nog een overstap. Nog meer vertraging. Om half vier ’s ochtends was mijn wekker gegaan en toen we rond 15.00 uur op de beurs aankwamen, was ik leeg. Niet alleen moe, maar ook simpelweg overprikkeld.
Gelukkig reisde ik met Iris. Dat scheelde enorm. We hebben elkaar meerdere keren aangekeken met zo’n blik van: dit verzin je toch niet? Op dat moment was het vooral balen, maar achteraf konden we er gelukkig om lachen.
Eenmaal aangekomen op de beurs was het eerst Natalie vinden, toen koffie drinken, mijn hoofd weer enigszins op orde krijgen en gaan.
De eerste vondsten
En toch, zodra je tussen die edelstenen staat, gebeurt er iets. Natalie en ik zeiden tegen elkaar dat we in een vorig leven waarschijnlijk eksters zijn geweest, want alles wat fonkelt trekt direct onze aandacht. Maar het is niet alleen het glimmen. Het is de vorm, het slijpsel, de kleurtoon en zoveel meer.
Die vrijdag waren de eerste aankopen een Mexicaanse Cantera-vuuropaal en een bi-colour (roze/oranje) ovaal cabochon geslepen toermalijn. Bij een andere leverancier vond ik meerdere cabochon geslepen toermalijnen, waaronder één met een prachtig kattenoog-effect.
Twee grote cabochons heb ik laten liggen. Onderhandelen heb ik geprobeerd, maar de prijs klopte voor mij niet en hij wilde niet zakken. En dan laat ik ze gaan. Hoe mooi ze ook zijn. Met nog twee volle dagen voor de boeg hoefde niet alles in één middag beslist te worden.
Gericht zoeken per collectie
Zaterdag en zondag stonden volledig in het teken van selecteren. Kijken, vergelijken, meten, loupen op insluitsels en breuken, bekijken in het licht en toch weer teruglopen naar die ene stand. Soms zie je door de enorme hoeveelheid het overzicht even niet. Je loopt ergens naartoe en onderweg word je alweer afgeleid door iets anders moois. Voor je het weet, ben je weer een uur verder.
Voor de Aurargent-collectie zocht ik edelstenen die goed combineren met zilver en niet alledaags ogen. Dat kunnen amethist, citrien of topaas zijn – maar dan met een bijzonder slijpsel of een eigen karakter. Niet kopen omdat het “paars” is, maar omdat het klopt in vorm en uitstraling. Amethisten met net dat andere slijpsel en een topaas met precies de juiste uitstraling vond ik gelukkig ook.
Voor de nieuwe hangers van de Inside Out-collectie moest alles volledig rond zijn. Bolvormig, omdat het bij deze hangers draait om de samenwerking tussen beweging en licht. Ik wil dat een hanger meebeweegt met de drager en dat het licht telkens anders valt. Gefacetteerde Tahiti-parels, een paarse amethist in bolvorm met facetten en een rutielkwarts in druppelvorm met prachtig lichtspel gingen mee.
Binnen de Elevance-collectie kocht ik toermalijnen in kleuren waar ik echt even stil van werd. Daarnaast ook twee saffieren – één roze en één in een complexe bruin/rood/groene nuance – waar ik direct voor viel. Niet gepland, maar soms weet je gewoon dat iets klopt.
Voor de Sirius-collectie zocht ik ‘kleinere’ edelstenen rond de 6 mm, passend bij een smallere bandbreedte van 5 mm. Een intens groene toermalijn uit Brazilië met een slijpsel waar je naar blijft kijken en een oudroze granaat uit Madagaskar met enorm veel leven gingen ook mee naar Beltrum.
Craftsmanship en gemiste lezingen
Naast de edelstenenhal bezochten we ook de gereedschappenhal. Het thema van Inhorgenta was Craftsmanship en dat was duidelijk zichtbaar. Werkbanken, polijstmotoren, opzetstukken voor hand- en micromotoren en demonstraties van onder andere GRS, Jura Tools en Durston.
Er werd gekeken, geluisterd en met vakgenoten gesproken. Bij Hatho kocht Natalie polijstborstels van paardenhaar en bij Komet nam ik gereedschap mee om mijn rubberen schijven weer netjes in model te slijpen. Had ik dat nou echt direct nodig? Niet per se. Maar goed gereedschap hoort bij goed werk.
Wat jammer was: door de vertraging op vrijdag én omdat zaterdag en zondag volledig in het teken stonden van inkopen, hebben we de lezingen helaas aan ons voorbij moeten laten gaan. Via Instagram zag ik dat ze echt geweldig waren. Maar je kunt niet alles tegelijk. Dit weekend lag de focus op de edelstenen – en die was nodig.
Vermoeid, maar precies waar het begint
Is zo’n weekend intens? Zeker. Met het typen van deze blog op de woensdag na de beurs merk ik dat ik er nog niet helemaal ben.
Is zo’n weekend ook geweldig, fantastisch leuk en geeft het een enorme dosis energie en inspiratie? Ik denk niet dat ik die vraag hoef te beantwoorden, haha.
Want zo’n weekend is ook waar het begint. De edelstenen en parels die daar geselecteerd en aangekocht zijn, liggen straks bij mij in het atelier. Voor mijn collecties én voor u als klant. Ze kunnen worden bekeken, ervaren en gebruikt als uitgangspunt voor een sieraad op maat. Ze zijn niet alleen ingekocht voor mijn eigen inspiratie, maar ook om u als lezer en klant te laten zien wat er mogelijk is.
Parels en edelstenen vormen – samen met mijn granules – het hart van mijn werk. Wat in München wordt gekozen, bepaalt wat er de komende maanden op mijn werkbank ontstaat.
Wilt u de nieuwe aanwinsten bekijken? U bent van harte welkom in het atelier. Dan leggen we samen de edelstenen onder de loep en kijken we wat bij u past.
Onder deze blog vindt u enkele foto’s van mijn bezoek aan Inhorgenta en op mijn Instagram-pagina kunt u nog meer beelden en stories terugkijken van dit letterlijk schitterende weekend. Heeft u vragen over een van de aankopen? Stuur mij dan gerust een e-mail.
Liefs,
Sarah
